Undanfarið hefur Júróvisjon átt huga okkar allra og fjölmiðlar og fyrirtæki hafa nýtt sér þennan skemmtilega viðburð.Elstu drengirnir hjá mér voru á spjallinu um júró.ég blandaði mér í umræðuna og spurði þá hvað júróvisjon væri:  Það er svona keppni í að syngja.  Einn benti svo á að Selma yrði bara að vinna.  Ég spurði þá af hverju Selma þyrfti þess.  Svarið var að ef hún vinnur þá fengju þeir frítt sjónvarp hjá BT.  Einhver örlítill misskilningur hefur orðið þarna á ferðinni því þessir ungu menn voru harðákveðnir í því að allir fengju frítt sjónvarp ef Selma myndi vinna!!!!  Eins gott að hún gerði það ekki.


Ég á tvær húfur sem ég nota í vinnunni.  Önnur er stór og mikil loðhúfa og notuð í verra veðri. Hin er fagur bleik sporthúfa sem sett er upp í mildara veðri en samt í húfuveðri.  Börnin höfðu lítið skipts sér af húfuvali mínu en einn daginn var ég úti með bleiku húfuna.  Lítill fjögra ára tappi kom til mín og sagði: Ertu Mikki refur?  Ha- sagði ég.  Stundum ertu Mikki refur sagði sá litli og benti á húfuna mína.  Ég áttaði mig á því að hann var að tala um stóru loðhúfuna mína.  Já, sagði ég.  Stundum er ég með stóru húfuna mína og þá gæti ég alveg verið Mikki refur.  En ekki í dag.  Núna er ég bara með bleiku húfuna mína.  Sá stutti horfið á mig hugsandi góða stund og sagði svo:Þú ert þá barbie í dag!  Já, sagði ég, kannski er ég bara barbie í dag.  Okei, sagð´ann.  Þá skal ég vera Ken. 

Í einum tímanum hjá mér var umræðan um hluta af sögunni sem ég sagði þeim um hann Sæma sem var byrjaður í skóla.  Hann lendir í þeim leiðindum að pissa á sig í skólanum.  Í þeirri umræðu var merkilegt að þeir einstaklingar sem voru í hópnum og höfðu stundum orðið fyrir því óláni að pissa í sig tóku strax upp hanskann fyrir sögupersónuna.  Hin sem lentu aldrei í slíkum leiðindum botnuðu ekkert í því af hverju hann hefði ekki bara farið strax á klósettið í stað þess að verða svo mikið í spreng að hann pissaði að endanum á sig.  Bent var á að stundum er bara svo gaman og mikið að gera að maður gleymir því að maður þurfi að pissa og fatti það ekki fyrr en komið er í óefni.  Sá sami benti á að það sé óþolandi að þurfa að hætta einhverju sem er skemmtilegt til þess að fara á klósettið.  Það gæti hreinlega skemmt leikinn að hafa "pásu"  Ein ung stúlka skildi bara ekkert í því af hverju væri verið að gera svona mikið úr því þó að maður pissi stundum á sig.  Maður ætti fullt af fötum og maður gæti bara skipt um og, síðast en ekki síst, það væru þvottavélar heima hjá manni og maður gæti bara setti í vél!!

Hvítasunnuhelgin var tekin með trompi þetta árið.  Á föstudagskvöld ákváðum við skötuhjúin að skella okkur í bíó.  Við áttum frímiða á einhverja exx..bli...hu... mynd sem við vorum viss um að væri leiðinleg.  Þannig að ákveðið var að skjóta sér inn í annan sal á aðra mynd.  Og þar sat ég með samviskupúkann á öxlinni og beið eftir því að bíómaðurinn kæmi labbandi inn í salinn með vasaljósið.  Myndi lýsa á okkur og segja:"Hei, þið eruð á viltausri mynd.  Jæja, á nú að reyna að svindla á bíómanninum!"  Svo myndi hann hlægja eins og vondukarlarnir hlæja í B-myndunum.  Núnú, ekkert gerðist svo ég fór að anda rólega og súpa á Kóki sem bæ þe vei Haddi hafði smyglað með sér inn!!  Svo byrjaði myndin sem við vorum búin að svindla okkur á og ....... við gengum út í hléi!!!  Eiginlega nokkuð viss um að myndin sem við áttum frímiða á er síðan skemmtilegri en svindmyndin..... þannig að ég lærði að vera bara ekkert að reyna að svindla!!!!
Á laugardaginn ákváðum við að krúsa á Þingvelli og skoðuðum þar hverja klöpp og steina.  Um kvöldið voru heimatilbúnar samlokur og öl í kvöldmat fyrir djamm. 
Sunnudagurinn var rólegur.  Mest megnis þynnka og leti sem herjuðu á Gyðubúana þar til að það þurfti að sækja faraskjótann sem var skilin eftir niðrí miðbæ kvöldið áður.  Veður var gott, sól og hlýja svo parið ákvað að taka sér bara göngu úr Breiðholtinu niður á Skólavörðustíg.  Það var þessi hressilega tveggja tíma ganga. 
Á mánudag var svo skellt sér í flug.  Veður gott, sól í heiði.  Farið var til Vestmanneyja, þangað sem ég hef aldrei komið.  Og mikið var það gaman.  Þvílík upplifun að fljúga inn að Heimaey. Dýrlegt.  Átti ekki til orð.  Tekið var gott stopp í Eyjum.  Gengið í bæinn, farið á kaffihús, skoðuð hús, stokkar og steinar. Ég er orðin svo hrifin af Eyjum eftir þessa ferð mína að ég botna bara ekki í neinum að fara þaðan.  Samt alveg rasandi hissa yfir því hve margir búa þarna. 
Góð og glæsileg helgi.

Húrra-húrra-húrra!  Undirrituð hefur komist inn í framhaldsdeild Kennaraháskóla Íslands og mun hefja nám í Uppeldis-og menntunarfræðum komandi haust.  Nú reynir á sjálfsstjórnina og agann því námið er eingöngu kennt í fjarnámi og því er það undir sjálfinu einu komið að halda vel á spöðunum.  Verður markmiðið að mennta sig í námi yngri barna og í kennslufræði og skólastarfi svo hægt verður að halda áfram fókuserun á ungu einstaklingana sem yfirgefa hið verndaða umhverfi leikskólans og hefja nýtt og sjálfstæðara líf í grunnskólanum.

Vonum nú að þetta gangi nú allt saman eftir.

Ég tók mig til og hannaði námsefni fyrir verðandi grunnskólabörn í B.Ed verkefni mínu við KHÍ í fyrravor.  Einkunn var með ágætum og ákvað ég að prufukeyra námsefnið núna í vetur.  Ég hef hitt útskriftarhópinn í leikskólanum tvisvar í viku og höfum við með hjálp heimspekinnar velt fyrir okkur hvað það er að hætta í leikskóla og fara í grunnskóla.  Kennslustundir markast af því að ég les kafla úrþeirri heimspekisögu sem ég samdi og eru svo umræður.  Það skemmtilega við þessar stundir er það að ég get engan vegin séð fyrir mér hvernig útkoman verði í tímanum.  Umræður barnanna geta farið langt út fyrir efnið og eitt er víst að ekki er hægt að reka fimm ára barn á gat!!!  Nú ekki alls fyrir löngu var opið hús í leikskólanum þar sem ég kynnti verkefnið og þá vinnu sem við höfum gert í vetur.  Þessir krakkar eru svo klárir og hafa ótrúlegan orðaforða, hugmyndir og þekkingu.  Auðvitað verða til gullnar setningar og tilkomumikil svör sem verða oft til þess að kennarinn (ég) á bágt með að halda andlitinu.  Hér ætla ég að opinbera nokkra gullmola úr þessum frábæru kennslustundum. Nöfnum barnanna hefur verið breytt í textanum: 

Finnst við ættum að fá skaðabætur frá sólinni.  Finnst það grimmlindi að sitja skælbrosandi upp á fagurbláum himni, brosa til viðkvæmra sála sem rölta fram úr fletum sínum.  Nudda augun.  Fá sér einn góðan Neskaffibolla.  Fara að koma til vits, heilafrumurnar trekkjast í gang.  Litið upp úr Neskaffibollanum, litið í kringum sig.  Birtan. Hin fagra gula birta umlíkur sálina sem stendur geispandi og hugsar; yndislegur dagur.  Á g-streng og hlýrarbol rífur upp svarahurðina og dregur djúpt inn andan.  Ah, sumar.  Eftir nokkur andartök skjögrast sálin inn aftur og skellir á eftir sér.  Eitthvað er ekki eins og það á að vera.  Í huga sálarinnar er sólin, sólargeislarnir samasem varmi, hiti, vellíðan.  Ekki þennan morgun.  Upp á himnum situr sólin brosandi og flissar yfir vandræðum sálarinnar litlu sem hélt að það væri komið ekta sumar á Íslandi.  Nei, sólin sendir birtu sína en í samvinnu við Kára nýstir um mannskepnuna kaldur gustur.  Eftir situr sálin litla, mannskepnan, með gæsahúð.  Eina sem hún uppsker af sólarleiknum er að nú sést svo vel rykið sem umvefur verelsið.  Í stað þess að leggjast út og ljá sólinni líkama sinn til að baða í heitum geislum.  Er sálin kósveitt, innilokuð, með tusku og Ajax-brúsan, á fullu undir hillum og ofan á skápum. Á g-strengnum.
Iss, heimta skaðabætur!  Af hverju er þá ekki bara rigning!!!

Það er komið að því!!!!! Vinkona mín hún Auja hefur látið draumin rætast.  Hefur nú verið opnað þetta glæsilega studió í mýrinni þar sem Aujan töfrar fram glæsimyndir af landanum, tvífættum sem fjórfættum.  Endilega kíkið á aujuna og sjáið sjálf hversu magnaður ljósmyndari hún er.

Sumarið er tíminn...söng Bubbinn um þann yndislega tíma sem í garð er gengin. Dagurinn í dag var einstaklega sumarlegur. Skýin sigldu undir bláum himni og léku sér við að leyfa sólinni að senda niður geisla sína við og við. Gyðan vaknaði hressilega til lífsins. Ég í hlutverki stjúpu gróf upp línuskautana og þrammaði með ungviðinn út á stétt. Rendum við okkur í sumargolunni, kíktum á róló og æfðum okkur að bremsa. Stjúpan var þó nokkuð stirð á skautunum en datt þó ekki þó ekki sé hægt að segja að hreyfingarnar hafi verið mjúkar og fínlegar. Spurningin um að hafa frekar skjögrast áfram. En komst áfram þó. Við heimkomu aftur var tekið til við vorverkin. Týna ruslið úr garðinum. Samansafn úr vindkviðum vetrarins. Pokar, blöð, nammibréf, ragettuleyfar, sígarettustubbar og vettlingar. Ýmislegt hægt að finna í garðshorni. Við vorum ánægð með okkur, með verkin og hreyfinguna og voru það svangir munnar sem þrömmuðu inn í hádegið.

Af því tilefni að sumarið er tíminn fannst mér tilvalið að eyða dágóðum tíma við að hressa upp á síðuna þessa. Aðeins að gæða hana meiri lit.

Gleðilegt sumar

Ekki getur maður sagt að það sé lognmolla hér á klakanum.  Alltaf er eitthvað spennandi að gerast, eitthvað spennandi búið að gerast eða eitthvað spennandi að fara að gerast.
Stundum veltir maður því fyrir sér af hverju maður er það sem maður er og hvað það veldur því að maður er ekki að gera eitthvað annað en maður er að gera (löng setning).  Til dæmis það að vera ekki fégráðug.  Af hverju er ég ekki einhverstaðar þar sem allir þessir peningar eru?  Af hverju er ég ekki siðlausari en ég er?  Af hverju er ég ekki undirförulli en ég er og af hverju er ég ekki snjallari en ég er?  Þá væri ég kannski ekki í tveim vinnum.  Kannski ætti ég mörg hundruð fermetra hús með sólpalli og heitum pott í garðinum.  Tvöfaldur bílskúr við hliðiná með dýrindis bílum sem passað væri uppá að væru ávallt bónaðir svo það glampaði á þá eins og ennismerki hversu "rík" ég væri.

Þetta geta sjálfsagt þeir sem stjórna lífeyrissjóðunum.  Eða þeir sem einu sinni stjórnuðu lífeyrissjóðunum.  Og stjórnin?  Hvað gerir stjórnin?  Sem sagði manninum upp og úbbósí, vissu ekki um starfslokasamninginn.  Ekki er ég hissa að hann hafi ekki mótmælt við uppsögn.  Ég myndi ekki gera það heldur.  Ekki fyrir þennan pening.  Nema kannski að ég hefði of mikið af siðferðiskennd.  Of lítinn hégóma og meira af lítillæti.  Hver veit.

Alltaf er nú sami hátturinn á hjá mér í sambandi við þetta blogg.  Rétt bloggað einu sinni til tvisvar í mánuði. Hér í eina tíð var það daglegur viðburður að hamra lyklaborðið fyrir bloggið.  En nú er engin afsökun lengur.  Komin með sítengingu og því sí og æ tengd (....og húmorinn færist neðar og neðar).

Það er gleðiefni að sjá gamla félaga pompa hér upp á síðunni og skilja eftir skilaboð.  Alltaf gleðilegt.  Annað gleðilegt - loksins, loksins, loksins er búið að taka út það ákvæði í inntökuskilyrðum til framhaldsnáms við KHÍ að þurfa tveggja ára starfsreynslu áður en farið er í framhaldsnám.  Nú geta nemendur sem útskrifast úr grunndeild KHÍ sótt LÍKA um og haldið beint áfram í námi sínu.  Ég gleðst óskaplega yfir þessu.  Vonandi verður þetta til þess að KHÍ nái að halda í nemendur sína og að þeir ljúki frekar mastersnámi við KHÍ.  Og hana nú!!

Ekki alls fyrir löngu var miðvetrarþing Bokkuvinafélagsins ehf.  En oftar en ekki hef ég minnst þá þann góða félagsskap hér á blogginu.  Miðvetrarþingið var haldið hér í Gyðunni minni og var mikil gleði og skálað ótt og títt.  Að því tilefni var opnuð bloggsíða fyrir félagið og endilega lítið við og sjáið um hvað málið snýst:  http://www.blog.central.is/bokkan


Svo er eitt!!! Nú átti aldeilis að skella sér á árshátíð hjá Leikskólum Reykjavíkur.  Á mínum vinnustað hefur nú ekki verið stemma fyrir því þar til nú og við 14 hræður ákváðum að nú skyldi draga fram spariperlufestina, fara á hælanna og í síðkjólinn og reyna að vera dáldið penar eina kvöldstund.  Massa stemma fyrir árshátíðinni mar, Sálin að spila og svona. Búið að skipuleggja fordrykk í heimahúsi og dansfiðringurinn farinn að færast í liðið.  Svo kom að þeim stóra degi að miðasalan byrjaði.  Við ekki í neinu stressi, en ákváðum að fá miða samt snemma svo við myndum ekki lenda einhverstaðar upp í rjáfri.  Farið var einum og hálfum klukkutíma eftir að miðasalan opnaði á Brodway.  Ein fékk að skjótast í kaffitímanum sínum til að redda miðum á línuna.  En hvað.  Það er UPPSELT!!!!!!!!!!!!!! Djókur mánaðarins.  Yfir 1100 miðar seldust á einum og hálfum tíma.  Heyrst hefur að starfsmenn Leikskóla Reykjavíkur hafi farið um átta um morguninn og staðið í BIÐRÖÐ fyrir utan Brodway til að fá nú örugglega miða á hátíðina.   Jah, hérna hér.

 Ætli við förum þá ekki bara í keilu.